“İki yüzyıldır bir “anakro-nizm”in (çağdışılık) utancı içindeyiz, sözüm ona bir anakronizm. Bu ‘çağdışı’ ithamı, ithamların en alçakçası ve en abesi. Haykıramadık ki, aynı çağda muhtelif çağlar vardır. Çağdaşlık, neden hıristiyan ve kapitalist Batı’nın abeslerine perestiş (özenme) olsun? Fâni ve mahallî abesler... Bu, kendi derisinden çıkmak, kendi tarihine ihanet etmek ve köleliğe peşin peşin razı olmak değil midir?” Cemil Meriç, Bu Ülke, İletişim, İstanbul, 1998, s. 25.
